| | | გვერდზე: წინა 1, 2, 3, 4, 5 ... 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 ... 96, 97, 98, 99, 100 +10 შემდეგი | | =)))))))))))) | | | me busuna myavsoooooo sxvas xom ara yavsooooooooo =))))))))))
| | |
| ...lonely... | | | 
დახურული ჩანაწერი,რომელიც არ არის განკუთვნილი იმისათვის,რომ ყველამ წაიკითხოს | | |
| sikvaruli | | | სიყვარულია: გზა, სიშორე, ცრემლი, გოდება.
შეახებ ხელს და არასდროს დაგიბრუნდება.
სიყვარულია: სიმარტოვე, გულის სიშორე,
ხორციელი ვნების მიუწდომელი აზრთა სიცოცხლე.
სიყვარულია: ტანჯვის თეთრი ცრემლები.
სიყვარულია: მე რომ თავზე ასე გევლები.
სიყვარულია: ათას ერთი ტრფობის ზღაპარი.
სიყვარულია: ჩაუქრობელი შუქთა ლამპარი.
სიყვარულისთვის ბაირონმა კუბო არჩია.
სიყვარულია: ყველაფერი რაც გაგვაჩნია.
სიყვარულია: ქვის ჩუქურთმა, კინწვისის ფრესკა.
სიყვარულისთვის კვაზიმოდო ზარებსა რეკდა..
| | |
| leksebi | | | აშენებაა ძნელი თორემ,ნგრევას რა უნდა...
გამთელებაა ძნელი თორემ,მსხვრევას რა უნდა...
გაცოცხლება თქვი თორემ სიკვდილს? წამები უნდა...
სიკეთე მითხარ,ბოროტება? არავის უნდა.
მე ღმერთს ვადარებ,ვინც დანგრეულ გულებს ამთელებს...
ვინც კი არ ანგრევს,სიყვარულის ტაძარს აშენებს...
მე მზეს ვადარებ, ვინც სიკეთის ნერგებს აცოცხლებს...
ვინც თბილი გულით მომაკვდავსაც კი გააცოცხლებს..
| | |
| FISO (...HAUNTED FOREST...) | | | მედი გვიცრუვდება, როცა ყველაფერი იმსხვრევა, რაზედაც იმედს ვამყარებდით: შინაგანად ვშფოთავთ - რად მოხდა ასე? და წინ სიბნელე და უსიხარულობაა! ასეთ წუთებში გაგონდება სიტყვები: „რად ხართ თქვენ მწუხარე?...“ (ლუკა 24, 17) და ყოველივე ის, რაც ამას მოჰყვა. სევდამორეული, იმედგაცრუებული ადამიანები მიუყვებიან გზას: მათ ყოველივე დაჰკარგეს, და იმდენად უჭირთ, რომ „იესუ მიეახლა მათ და თანა-უვიდოდა“ - მაგრამ ვერ იცნეს! ჩვენთანაც მოდის, გვიახლოვდება და თანა-ვალს, როდესაც მოვიწყენთ, მაგრამ ჩვენ ჩვენს მწუხარებას მივჩერებივართ და ვერ ვცნობთ! დიდხანს ვერ ვცნობთ მას, ვინც ჩვენს გვერდით ვალს! რად მწუხარე ხართ? განა მან არ იცის? მაშ, რისთვის გვეკითხება? რა თქმა უნდა, იცის, მაგრამ სურს, რომ მათ თავად გამოთქვან სათქმელი, რამეთუ მათ სწორედ ეს სჭირდებათ. ისინიც, იმედგაცრუებულნი, გულს გადმოშლიან: „ხოლო ჩვენ ვესავთ...“ და ვერა და ვერ სცნობენ მას! იგი მათთან იმგვარად ლაპარაკობს, რომ საუბრისას გული განუხურდებათ, სინათლე ჩაუდგებათ, სითბო და მართალია წუხილი მთლად არ განქარვებიათ, რამეთუ მათ ვერ იცნეს იგი, მაგრამ მისი სიტყვები იმდენად ნუგეშინის-მომცემია, რომ არ სურთ განშორება და სთხოვენ: „დაადგერ ჩუენ თანა!“ და ისიც დარჩა. შემდეგ სიხარული მოვიდა და ახალი ცხოვრება - „სარწმუნოებაჲ არა-ხილულთა“ (ებრ. 11, 1). იგი მიეფარა მათ თვალთაგან, მაგრამ ისინი მტკიცედ იარებოდნენ წინ, „რამეთუ უწყოდნენ, რომელი იგი ჰრწმენა“ (2 ტიმ. 1, 12), - და „მწუხარება მათი სიხარულად გარდაიქცა“ (იოანე 16, 20).
ასეა, სწორედ ასეა ჩვენს შემთხვევაშიც: საჭიროა, მას ყოველივე მიუთხროთ, თუმც კი ჯერ არ ვცნობთ მას, იმიტომ რომ იგი ჩვენს გვერდით ვალს და ებაასება ჩვენს სულს; დაე მან უპასუხოს მას. იგი სულს კვლავაც უპასუხებს და მიესადაგება რა სულის მდგომარეობას, თავისი საუბრით ისე დაატყვევებს, რომ მასში ახალი ცეცხლი აენთება, და ეტყვის: „დაადგერ ჩემ თანა!“ ისიც დარჩება და ისე გაუცხადებს თავის თავს, რომ სული იცნობს, შეიყვარებს, განიხარებს, მიენდობა და ამ მინდობით იპოვის სიმშვიდეს.
ნუ ჩქარობ„კაცი, ქალის ნაშიერი, დღემოკლეა და სავსე მღელვარებით“
(იობი 14,1) ის, რასაც იობი თავის დროზე წერდა, ჩანს უფრო მეტად თანამედროვე საზოგადოებაში მართლდება. არასდროს ყოფილა ადამიანის ცხოვრება ისეთი ამაო და მშფოთვარე, როგორც დღეს. ერთნი, მართლაც, საქმეებით შთანთქმულან, მეორეთ უბრალოდ არ იციან დროის ფასი და სულ ჩქარობენ, თავქუდმოგლეჯილნი სულმოუთქმელად სადღაც მიისწრაფიან, ყველა რაღაც ზნეობრივ ციებ-ცხელებას შეუპყრია. ჩვენს დროში ადამიანები არამარტო მიდიან, არამედ დარბიან სხვადასხვა მხარეს, და ყველაზე მშვიდთაც კი გადაედებათ ხოლმე აჩქარება; შესაძლოა, არასდროს ჩაფიქრებიან ესაია წინასწარმეტყველის სიტყვებს: „სიმყუდროვესა და სასოებაშია სიმტკიცე თქუენი“.ამ სიმტკიცით და სასოებით გადადგმული ერთადერთი ნაბიჯი უფრო მეტ სარგებლობას მოგიტანთ, ვიდრე ადამიანური ამაოებიდან და თვითნებობიდან მომდინარე ასობით ნაბიჯი. მრავალი უნაყოფო საქმიანობის, იმედგაცრუების, სულის გათანგვის შემდგომ, როდესაც ადამიანი ამაში დარწმუნდება, მერმე ის თავისი ნებისაებრ აღარ ჩქარობს, არამედ მინებდება იმ მწყემსს, რომელმაც, როცა „თჳსნი იგი ცხოვარნი განიყუანნის, წინაშე მათსა ვიდოდის“ (იოანე 10,4) და არ აძლევს მათ გასწრების საშუალებას. თანაბარი, მტკიცე, ურყევი ნაბიჯებით გაჰყვება ადამიანი თავის ზეციურ ბელადს, და მიაპყრობს რა მას მზერას, ისწავლის, თუ რას ნიშნავს არა გზის ამორჩევა, არამედ მიყოლა. არ ეგების შეჩერება, არ ეგების აჩქარებაც, გვმართებს მორჩილება და მივიღებთ მისგან მომდინარე სამარადჟამო ნაყოფს.
„მართლმადიდებელი მოძღვრის დღიური“,
| | |
| mmp43 | | |  სალამი ყველას[sound]
| | |
| xo........ | | | ნუ ესეიგი მე დავბრუნდი ამ საიტზე მაგრამ რამდენ ხანს მეყოფა ნერვები და დავრჩები აქ არ ვიცი ჯერ.............. ხალხი არის მაგრამ ძალიან ცოტა და არავინ აქტიურობს ჩემი ჩათვლით ასე რომ ხალისი დამეკარგა  ეხლა ვცდილობ ჩემს თავს ძალა დავატანო და ვიაქტიურო ვნახოთ თუ გამომოვა!!!!!!!!! ისე მეგობრებო მომიკითხეთ სულ რო დამივიწყეთ,მეც მოგწერთ და იქნება გამოვაცოცხლოთ აქაურობა!!!! 
| | |
| bad_angel | | | ]b]ხოოო რამდენი ხანი აქ არ ვყოფილვარ.. რაღაც საშინელებაა ეს ზაფხული. ამინდებზე კი საერთოდ ვარ ჩუმათ. გუსინ მიწისძვრა იყო  ამბობენ 4 ბალამდე მიაღწიაო.
სექტემბრის თვეში ახალ სამსახურში გადავდივარ(შეიზლება უფრო ადრეც). უკვე მოველაპარაკე უფროს 
ჩემი დაქალის ყოფილმა ცოლი მოიყვანა... გოგო სოკშია, რადგან ცოლის მოყვანის მერე მოსული იყო მასთან და შერიგება უნდა... კიდევ კაი უარი სთქვა... ახლა გავიგეთ რომ ცოლი უკვე ჰყავდა სულ გამოყლევდნენ ეს ბიჭები...
ჩემსკენ არაფერი ისეთი არ ხდება გერმანიაში მივდივარ ორი კვირით ახლა)))))))))))ჭკუაზე არ ვარ..... [/b]
| | |
| dark angel | | | აუუ რა მაგრად მომბეზრდა ყველაფერიიი დასვენება მინდაა აღარ მინდა სწავლააააა 
| | |
|
| | გვერდზე: წინა 1, 2, 3, 4, 5 ... 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 ... 96, 97, 98, 99, 100 +10 შემდეგი | |
Հայերեն
Беларуская
Nederlands
English
Français
ქართული
Deutsch
Lietuvių
Русский
Українська
04 ნოემბ. 2008 09:17 
